Polskie dziedzictwo kulinarne

Przedruki z książek, czasopism i innych źródeł historycznych

Dział ten ma na celu przybliżyć polskie dziedzictwo kulinarne. Aby to uczynić prezentujemy najciekawsze fragmenty książek i artykułów, które ukazały się przed Drugą Wojną Światową. Publikacje tutaj zamieszczone dają dobry pogląd na to, jak bardzo lub jak niewiele zmieniło się w sztuce kulinarnej w przeciągu dwóch wieków. Ponadto każdy będzie mógł się dowiedzieć, na jakich źródłach kulinarnych bazowała jego babcia czy prababcia. Zapraszamy do zapoznania się z następującymi publikacjami:Rycina

  1. Józef Dabkiewicz, Spiżarnia wiejska obywatelska, Drukarnia A. Marcinowskiego, Wilno 1838,
  2. Karolina Biełozierska, Nowa praktyczna gospodyni litewska, Druk Stanisława Niemiery, Warszawa 1889,
  3. Marja Śleżańska, Kucharz polski. 635 praktycznych przepisów smacznych, tanich, wystawnych obiadów, Księgarnia J. Leitgebera i S-ka, Katowice 1932,
  4. Jolanta Anonim, Co mam ugotować?, Maggi Spółka z ogr. odp., Poznań 1933,
  5. Juliuszowa Albinowska, Dom oszczędny, Drukarnia i litografia Cillera, Neumanna i Sp., Lwów 1907,
  6. Marja Ślężańska, Co dziś na obiad, Nakładem Księgarni J. Przeworskiego, Warszawa 1935,
  7. Alina Gniewkowska, Współczesna kuchnia domowa, Nakładem Stowarzyszenia Pracowników Księgarskich Spółka z ogr. odp., Warszawa 1927.
  8. Antonina Smišková (Antoszka), Upominek dla matek i gospodyń, Księgarnia M. A. Wizbeka, Warszawa 1896.
  9. A.J.K., Kuchnia polsko-amerykańska. Jedyna odpowiednia Książka Kucharska dla Gospodyń Polskich w Ameryce. Zawiera tysiące przepisów przyrządzania potraw mięsnych i postnych, a także przepisy pieczenia ciast wszelkiego rodzaju, Bracia Worzzałowie, Stevens Point 1917.
  10. Małgorzata Bogacka, Powszechna kuchnia swojska, Wydawnictwo J. K. Jakubowskiego, Nowy Sącz 1896.
Już wkrótce kolejne pozycje! Pracujemy m.in. nad przepisaniem najstarszej znanej polskiej książki kucharskiej, która została wydana w Krakowie w 1682 roku. Książka pt. "Compendium Ferculorum albo zebranie potraw" została napisana przez Stanisława Czernieckiego - kuchmistrza wojewody krakowskiego Aleksandra Michała Lubomirskiego. Dodamy tylko, że książka składa się z trzech rozdziałów i zawiera 333 przepisy.

W części pierwszej opisano potrawy mięsne, w rozdziale drugim umieszczono przepisy na dania z ryb, zaś ostatnia część dzieła zawiera receptury na potrawy mleczne. Rozdział trzeci tak naprawdę jest poświęcony gotowaniu nie tylko potraw mlecznych, ale i przyrządzaniu pasztetów, tortów i ciast. Ta część nie jest tak spójna, jak dwa poprzednie rozdziały i obejmuje już bardzo zróżnicowane potrawy.

Każda z trzech części, oprócz stu głównych przepisów, zawiera też tzw. additament (uzupełnienie), na który składa się po dziesięć kolejnych receptur, dotyczących dodatków do opisywanych wcześniej potraw. Zwieńczeniem każdego rozdziału jest tzw. sekret kuchmistrzowski. W pierwszym autor podawał 100 sposobów na przyrządzenie potraw mięsnych oraz "dziesięć additamentów, condimentów do pieczystego dziesięć i sekret pierwszy kuchmistrzowski", drugi rozdział zawierał 100 sposobów gotowania potraw rybnych i również additamenta i sekret kuchmistrzowski, trzeci zaś rozdział poświęcony był potrawom różnym - mącznym, pasztetom, ciastom, majonezom, musztardom itp. Ten również zawierał "dziesięć additamentów" i "sekret trzeci kuchmistrzowski".

Rycina pochodzi natomiast z poradnika dla młodych gospodyń pt. "Praktyczny Kucharz Warszawski" wydany w Warszawie w 1902 roku przez Ferdynanda Hosick'a.

Reklama

София plus.google.com/102831918332158008841 EMSIEN-3